نشسته ام در State Library. ایام امتحانات  دانشگاه هاست و هر جا نگاه می کنی جزوه ، کتاب و لپ تاپ باز است و جوانی سری مشغول در آنها! کتابخانه دانشگاه خودم اگر از 9.30 صبح دیرتر بیایی , یک میز خالی پیدا نمی کنی!!!

امروز پناه آوردم اینجا.گرچه 10.30 صبح اینجا هم پر بود اما هم زیستی با قفسه های پر کتاب در این ساختمان قدیمی و زیبا حس و حال قشنگتری از راهروهای تاریک کتابخانه ی  RMIT می دهد. خوشبخت من که فقط یک امتحان دارم سه روز دیگر! بگذریم که هنوز شروع نکرده ام و خدا می داند پاس می کنم یا نه!

دیروز حالم عجیب بد بود. رفته بودم استادم را ببینم که پیشرفت پروژه را نشانش دهم .همکلاسی چینی ام آنجا بود. این ترم سه تا درس با هم داشتیم . یادم هست همیشه نیم ساعت دیر می آمد سر کلاس با هدفون گنده اش روی گردن . دانشجوی Honour است. یعنی دانشجویی که دوره ی لیسانسش را در همین دانشگاه تمام کرده . یک سال اضافه می گیرد که ترم دومش باید تز بدهد. بعد می تواند برای phd اقدام کند. اصطلاحا shortcut فوق لیسانس است . می گویند وزارت علوم ایران این مدرک را قبول ندارد. من اصلا دلیلش را نمی توانم بفهمم. Honour یعنی دانشجویی که خیلی در دوره ی لیسانس نمرات بالایی گرفته. یعنی دانشجویی که دارد یک ترم درس های فوق می گذراند و ترم بعد تز می دهد. یک سال پر از فشار و استرس. حالا دانشجوی فوق در یک سال و نیم یا دوسال این مسیر را می رود. انگار کیفیت کار برای ارزیابی مهم نیست. باید حتما درازای مسیر به حد کافی باشد!!!

بگذریم. این همکلاسی محترم از آنجایی که پسر هستند و این عادت آقایون است که خودشان را بزرگ کنند , شروع کرد از تمرین تحویلی های یکی از درس ها صحبت کرد. اینکه آقا دو روز دیر تحویل داده و نمره ی 90 هم گرفته!!! من اول خندیدم. هر یک روز تاخیر 10 درصد نمره کم می شود. به اضافه اینکه سر همین تمرین  , شب پروژه برنامه ی من و هم گروهی کار نکرد!!! یعنی اجرا نداشتیم!!! وقت هم نبود که اشکال را پیدا کنیم. روز بعد رفتم به استاد درس, مشکل را گفتم و یک روز تمدید خواستم تا ایراد را پیدا کنم. استاد هم که چینی تشریف دارند , بسیار جوان و همین چهار پنج سال پیش مدرک Phd  را گرفته اند , گفت که تمدید ندارم و اگر دوباره روی برنامه کار کنم 10 درصد از نمره ی کل کم می شود...ما هم عطایش را به لقایش بخشیدیم.یادم هست آن موقعproposal  اولیه ی تزم بود و به درس های دیگر اهمیت نمی دادم.

دیروز احساس کردم چقدر راحت حقم ضایع شده است . اما از این ماجرا خیلی ناراحت نبودم. بیشتر ازاین ناراحت بودم که نمی توانستم کاری کنم که حقم را بگیرم. باید دوباره می رفتم با استاد چینی صحبت می کردم. با مشاور درسی هم قبلا صحبت کرده بودم و او هم کاری نکرده بود.خلاصه من و هم گروهی ام  نمره ی پایینی گرفته بودیم و آن همکلاسی زرنگ چینی 90!

نمی دانم با اینهمه آسمان و ریسمان بافتن , توانسته ام حالم را توضیح دهم یا نه. شاید فکر کنی خب که چی؟ اما اگر به کلیت ماجرا نگاه کنی , به عمق نارحتی امم پی می بری.

دیروز بعد از صحبت با او از دانشگاه زدم بیرون.حالم بد بود. رفتم خانه و به پیشنهاد یکی از دوستانم فیلمRatatouille  را دیدم. محصول  2007 Pixar  کامپانی. داستان موشی که به دنبال استعداد و علاقه ی خود می رود و  آشپزی می کند در یکی از معروف ترین رستوران های پاریس متعلق به آشپز بزرگ Auguste Gusteau که پیامش در زندگی این بود که

Everyone can cook!

یکی از زیباترین و هیجان انگیز ترین کارتون هایی بود که تا کنون دیده بودم . با گرافیک عالی و دیالوگ های محشر. چیزی که بیشتر از خود  داستان تحت تاثیرم گذاشت , صحبت های کارگردان و نویسنده فیلم - دارنده ی جایزه ی اسکار برای نویسندگی و کارگردانی The Incredibles - در انتها بود.Brad Bird   می گفت : ما باید سعی کنیم توجه مردم را طوری جلب کنیم که چیزها را احساس کنند نه چیزهایی که واقعا هستند.

People should feel the things rather than what they really are

 در صحنه ای از فیلم , Remy (موش قصه ) دارد توت فرنگی و پنیر را مزه می کند. بعد این دو طعم را با هم قاطی می کند. به حتی این صحنه قابل لمس است که دلت همان موقع توت فرنگی و پنیر می خواهد!!!!

دلم می خواست من هم این توانایی را داشتم که به استادم , مشاورم و همکلاسی ام نشان دهم که چقدر برای برنامه زحمت کشیدم و لیاقت نمره ی بالا را دارم. دلم می خواست می توانستم آنها را متقاعد کنم که چیزهایی هست که با معیارهای شما جور در نمی آید اما وجود دارند. احساس می شوند.اما اینجا در این دانشکده ی مهندسی خشک , خیلی ها هستند که این چیزها را نمی فهمند. خیلی های هستند که جز دو دوتا چهارتای زندگی , منطق دیگری را نمی فهمند. این وسط اگر کسی تقلب هم کند , جواب برایش دارند. اگر کسی خطا هم کند به حد کافی مجازاتش می کنند!!!

خیلی نوشته ام ...اما انگار سبک شده ام. بگذار کسانی که فکر می کنند زرنگند و قدرت دارند , کمی از روزگار را بتازند. قرار نیست همه ی روزگارم با این اشخاص بگذرد.از اینکه دیگر مجبور به تحمل این قبیل آدم ها نیستم خیلی خوشحالم !

 

پینوشت : فیلم را از دست ندهید!

 

Wed 28 Oct 2009| | |